„stanowiło co najwyżej pół dowodu. Świadkami nie mogli być krewni oskarżonego, małoletni poniżej 15 lat, banici, skazani za krzywoprzysięstwo, wyklęci,
3) dokumenty dopuszczalne w procesie skargowym.
Przy ocenie dowodu sędzia był skrępowany ścisłym przepisami ustawowymi (tzw. formalna, czyli legalna teoria dowodowa). Przepisy ustawy określały z góry, jaką wartość ma ten lub inny dowód. i
Tylko pełny dowód stanowił dostateczną podstawę do wydania wyroku skazującego. Niepełne dowody — poszlaki stanowiły jedynie podejrzenie, od którego można się było oczyścić przysięgą, jednakże przy cięższych przestępstwach były one wystarczającą podstawą do poddania podejrzanego torturom.
Jeśli oskarżony pomimo zastosowania tortur nie przyznał się, a nie było przeciw niemu innych dostatecznych dowodów, mógł się wówczas oczyścić przysięgą.
Jednakże wydana później (1767 r.) instrukcja postanawiała, że jeśli było kilka poszlak, to na ich podstawie można było wydać wyrok skazujący.
W procesach wdrażanych z urzędu apelacja nie była dopuszczalna.
Zmiany w postępowaniu wprowadził wydany w 1723 r. przez Piotra I ukaz pod nazwą „O formie suda", który dopuszczał proces skargowy nie tylko w sprawach cywilnych, ale i karnych z wyjątkiem spraw o zbrodnię stanu, obrazę majestatu, buntów.“(15)