„patrzenia sobie w oblicze i oczy, w których odzwierciedla się narastające podniecenie (w postaci zmiennej gry wyrazu twarzy) aż do najwyższego zachwytu.
Wadą tej postawy przy stałym jej stosowaniu jest pełna bierność mężczyzny oraz przesunięcie całej aktywności na stronę kobiety.
Już z tego samego powodu należałoby odradzać postawę jeźdźca jako metodę z wyboru. Poza tym jednak istnieją jeszcze inne powody, związane z tym, że w zakresie żadnej funkcji fizjologicznej nie jest wskazane stałe jej wzmacnianie aż do maksimum (napięcia i sprawności pobudzeń i ich następstw).
Nie ulega wątpliwości, że postawa jeźdźca jest w stanie dostarczyć mężczyźnie i kobiecie maksimum osiągalnych podniet i odczuć rozkoszy. Ułożenie to pozwala bowiem na dostarczenie w jednym akcie wszystkich możliwych rodzajów pobudzeń — które w innych położeniach magą być jedynie częściowo osiągane — i to w dowolnych kombinacjach i odmianach, przy różnym stopniowaniu podniet aż do osiągnięcia najwyższej ich intensywności. Powód do wybrania postawy jeźdźca stanowi więc przede wszystkim pragnienie doznania jak najsilniejszych odczuć rozkoszy, jakie mogą powstawać przy spółkowaniu. Powtarzam jednak z całym naciskiem, że postawa ta może być stosowana jedynie wyjątkowo w regularnym współżyciu seksualnym małżonków.“(1)