„Nie wyjeżdżaj z takim numerem. Nie wykonam rozkazu, to sprzątną mnie. Może nawet on. I wskazuje na kierowcę. U nas ostra dyscyplina.
Pomóż szepcze Roman.
To jak, dogadamy się
Nie świruj powtarza.
Ratuj.
Robię, co mogę, a niewiele mogę. Uważnie taksuję kominiarkę. Rosły mężczyzna, już zapasiony, z zarysowanym brzuchem, ale dłonie ma kościste.
Ano, niewiele rechocze kominiarka i wyciąga z zanadrza pistolet.
Coś zgrzytnęło w sercu. Dopiero teraz dostrzegam zimny błękit w otworach kominiarki, a także biel zębów, które odsłania zjadliwy uśmieszek. Czuję, że to, co chcę zrobić, jest szaleństwem, ale czy mogę tego zaniechać Muszę słuchać instynktu, jeśli tego nie uczynię, słono zapłacę. Kiedyś nie posłuchałem i mam za swoje. Spłacam dług do dziś, gorzki dług. Gdyby udało się przygwoździć do ziemi kominiarkę, Roman może zdążyłby uciec, zanim kierowca wygramoliłby się z wozu. Patrzę na samochód, kierowca czyta gazetę.
Każdy ma swój czas mówię. Nic na to nie poradzimy. Pozwolisz się pożegnać z synem Kiwa głową. Uciekaj! krzyczę i rzucam się na kominiarkę z wyciągniętymi dwoma palcami. Chyba trafiam, słyszę krzyk. Jestem w lepszej sytuacji, czuję kominiarkę pod sobą. Nagle ogarnia mnie mrok. Kiedy podnoszę powieki, obok mnie stoi kierowca.“(11)