„Kilkugodzinny nocny odpoczynek i prawie codzienne polowania na brzegu nieco opóźniały podróż i od chwili wyruszenia w drogę łódź przebyła nie więcej niż sto mil. Dick zaczął się już martwić, dokąd ich zawiedzie ta nie kończąca się rzeka, którą co pewien czas zasilały wąskie dopływy, nie zmieniając jednak szerokości jej koryta. Z początku płynęła ona niezmiennie na północ, a od pewnego czasu skręciła na północny zachód.
Rzeka również dostarczała im pożywienia. Uciekinierzy długimi lianami, do których końca przyczepiali ostre kolce zastępujące haczyki, łowili ryby sandjika, odznaczające się niezwykle delikatnym smakiem, czarne, poszukiwane przez rybaków usaka, monnde,
0 płaskich głowach oraz ostrych zębach, i wreszcie małe dagala, które przebywają tylko w bystrych rzekach.
9 lipca spotkała Dicka przygoda, z której wyszedł cało jedynie dzięki swojej odwadze i zimnej krwi. Był zupełnie sam na lądzie
1 czatował na antylopę. Dostrzegł końce jej rogów między gałęźmi drzew i właśnie oddał strzał, gdy w odległości trzydziestu kroków coś się poruszyło i z zarośli, w pogoni za swoją zdobyczą, wyskoczył ogromny lew.
Było to potężne zwierzę, wysokie na pięć stóp, zwane przez tubylców karamo, bez porównania groźniejsze od znacznie drobniejszego „lwa z Niasy", który nie ma grzywy. Jednym skokiem lew spadł na zranioną przez Dicka antylopę i przycisnął ciężką łapą wijące się w przedśmiertelnych drgawkach zwierzę.“(13)