„Katarzyna potrafiła ująć go swobodą, otwartością i kobiecą kokieterią, dając odczuć, że zobaczyła w nim nie tyle cesarza, co przystojnego mężczyznę. Franciszek Józef, który bezskutecznie bronił się przed nadchodzącą starością, poczuł się usatysfakcjonowany, jakby wróciła mu młodość. Przypisał ten sukces towarzyski swojemu żelaznemu zdrowiu, które pielęgnował w sposób konsekwentny, ale i spartański. Należał do ludzi wysportowanych stale pływał, jeździł konno, ćwiczył mięśnie. Dama dworu cesarzowej, hrabina Maria Festetics, zanotowała w „Tagebuchu" „Dla Franciszka Józefa, tego silnego, zdrowego człowieka, który żeby odpukać nigdy nie był chory, istnieje tylko życie i śmierć. Gdy ktoś zachoruje, ogarnia go bezbrzeżne zdumienie, zaś śmierć w łóżku po powolnym konaniu, jest dla niego czymś zaskakującym i przerażającym".
Z pewnością spotkaniu na balu przemysłowców zawdzięczała Katarzyna zaproszenie do Ołomuńca, gdzie 25 i 26 sierpnia 1885 odbył się uroczysty zjazd trzech cesarzy Rosji, Niemiec i Austrii dla podtrzymania trójprzymierza. Zespół najwybitniejszych artystów scen wiedeńskich zobowiązany został do uświetnienia tej politycznej fety, która podobnie jak odbyta rok wcześniej w Skierniewicach potwierdziła tylko pogłębiające się rozbieżności.“(8)