„1 Platon. Prawa (przel. M. Maykowska). Warszawa 1960, VI 775. 9 Herodot. Dzieje. VI 130.
zwieść pozorom, nie o taniec szło Klejstenesowi. Owszem, taneczne wybryki nic zyskały uznania ojca wydającego za mąż córkę, lecz trudno uwierzyć, aby Klejstenes miał cokolwiek przeciwko tańcowi — miał natomiast przeciw nieumiarkowaniu w piciu wina. Taneczne popisy od czasu do czasu przerywano, co zaś robiono w przerwach — łatwo zgadnąć. Może niefortunny zalotnik miał słabszą głowę od innych, a może był mniej wstrzemięźliwy — efekt był taki sam upicie się i nieodpowiedzialne wybryki. Decyzja ojca była oparta na ogólnej, społecznej dezaprobacie nadużywania alkoholu.
Znakomitym świadectwem potwierdzającym istnienie takiej dezaprobaty są nieprzeliczone naczynia służące do mieszania wina z wodą, zwane kraterami. Jakie były proporcje mieszania wina z wodą.— nie ustalimy po z górą dwóch tysiącleciach. Trzyba by również dziecinnej doprawdy naiwności, aby przypuszczać, że nie pijano nigdy wina czystego. I owszem, niektórzy nawet z tego zasłynęli, jak choćby Alkibiades. Pijali wielcy i mali starożytnego świata greckiego, lecz fakt, że nieumiarkowane picie wina w określonym celu — aby się upić — budziło śmiech w teatrze, ma swoją wymowę. W komedii Arystofanesa Rycerze dwaj słudzy dochodzą do wniosku, że na skutek niepomyślnego obrotu wydarzeń nie pozostało im nic innego, jak umrzeć“(12)