„— A więc po to Beniamin Franklin narażał swe własne życie, aby wszyscy inni przestali bać się burzy. A czy on sam nie bał się, wykonując swe niebezpieczne doświadczenia
— Nie wiem, synu. Przypuszczam, że bał się, gdyż dobrze wiedział, że piorun jest bardzo groźny. Ale właśnie dlatego tak wysoko go cenimy, że nie tylko posiadał dużą wiedzę, lecz potrafił także przezwyciężyć swoją własną słabość, potrafił pokonać strach...
Władek zamyślił się głęboko — Wiesz, tato — rzekł po chwili dziwnie poważnym głosem — teraz, gdy kiedyś będzie burza, to zawsze przypomnę sobie twoje opowiadanie o Franklinie. Bo to przecież dzięki niemu nie boimy się burzy.
Z pewnością każdy z Was umie zrobić latawiec. Budujcie je, puszczajcie w powietrze, niech się wzbijają wysoko, wysoko, hen, pod chmury. Ale bawcie się nimi tylko podczas ładnej pogody. Niech Wam nigdy nie przyjdzie do głowy chętka naśladowania Beniamina Franklina, który wypuszczał swój latawiec w czasie burzy. To było naprawdę bardzo, bardzo niebezpieczne.
Po powrocie ze szkoły Władek jak zwykle odiabiał zadane lekcje. Właśnie skończył i układał książki, gdy uchyliły się drzwi od kuchni
— Władku — rzekła matka — przyszedł Janek i prosi mnie, abym ci pozwoliła pójść do niego. Czy odrobiłeś już lekcje“(3)